سوخــتن
این که بنشینی و نگاه کنی که بغل دستی ات دارد در حسرت ِ چیزی می سوزد ، آب می شود و قطره قطره می چکد، خیلی هم آسان نیست.
آی بغل دستی !
نوشتم که بدانی برای ِ من دیدن ِ سوختن و آب شدنت راحت نیست...
یاد ِ غروب ِ آن روز که رسیدم نجف و نمی فهمیدم اصلا کجا هستم ، زمینم یا آسمان ، دورم یا نزدیک ...
یاد ِ غروب ِ آن روز که چشمانم گنبد و بارگاه حضرت پدر را درست نمی دید بس که تمام ِ مسیر را باریده بود ، از کابوسی که حقیقت شده بود ...
یاد ِ زیارت ِ اول که ایستادم مقابل ِ ایوان ِ طلای ِ حضرت امیر (علیه السلام) و عرض کردم : آقاجان چرا تنها ؟!
یاد ِ غروب ِ روز ِ پنجشنبه که رسیدم کربلا ...
یاد ِ روزی که اصلا نرفتم حتی به سمت ِ ضریح ، یاد ِ پاهایی که نمی رفت ... دلی که نمی کشید بار ِ تنهایی را ...
یاد ِ مکالمات تلفنی مان ، یاد ِ حرف هایت که می گفتی قدر بدان که راهت دادند ولی مرا نه ، و من باریدم و باریدم و آب شدم ...
یاد ِ مسجد ِ سهله که می دانستم چقدر دوستش داشتی و هر لحظه حس می کردم هستی ...
یاد ِ روز ِ برگشت که ماتم گرفته بودم چه طور با تو روبرو شوم .
یاد ِ ماه ها اشک و روضه ی ِ پنهانی مان .
و یاد ِ سال گذشته
یاد ِ برگشتن ِ دوباره ات ...
همه این یادها که گفتم ، همیشه با من هست ... همان طور که خودت همیشه هستی .
آی بغل دستی !
به قول ِ سید ِ شهید آوینی :
سوختن بهای قرب است و چنین سوختنی را جز به پروانگان بی پروای عشق نمی
دهند.
آنکه آتشی بر دل ندارد، کجا میتواند بال در آتش بگشاید...
پس بسوز ...
